دکتر دشمن زیاری در«شراره های آفتاب» منو شرمنده لطفشون کردند و البته از درد نوشتن دردی که میگه حتی سال ها بعد هم منتظر دیدن دنیای زیبایی نباشم...کاش انسانیت نمیمرد: شراره های آفتاب

يه جاهايي هم تو زندگي هست كه خيال ميكني هنوز راه زيادي در پيش داري اما يهو يه روز يه جايي همين ميون برميگردي به پشت سرت نگاه ميكني ميبني تموم شدي ... و همون برگ هايي كه تند تند براي رسيدن به آينده ورق زدي زندگيت بود ... تو متعلق به همونجا بودي و ديگه ايني كه الان هست و داره به زندگي ادامه ميده فقط يه ماسكه يه صورتك يه جلد غيرواقعي ... تو همون بودي همون گذشته ك... ودكي نوجواني و جواني كه گذشت و داره ميگذره ... تمام شخصيت هايي كه اومدن توزندگيت و رفتن تمام روزهايي كه گذشت ..زمستون و بهار و تابستون و پاييز... ديگه تمايلي نداري افراد جديدي را وارد زندگيت كني...